Updates
17 juni 2015 | De nieuwe layout is geïnstalleerd!
Belangrijke links
Seizoen
VROEGE LENTE

10°C — 20°C
Warm: veel regen & veel stormen.
Pas op voor vloed!
Roedels van Cerulean Wind

OTM feature
NAAM WOLF — Hier komt een korte beschrijving over de wolf van de maand met evt. zijn avatar.

Deel | 
 

 This is just my luck (open)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Naevia
Moderator
avatar
Real name : Renske
Aantal berichten : 150
IC berichten : 25
Vrouw
Wolf profile
Age: 4 yr
Pack: -
Mate: Love isn't blind, it's retarded.

BerichtOnderwerp: This is just my luck (open)   za mei 16, 2015 10:05 pm


Naevia was per toeval op een magnifieke plek beland. Haar bleekgele ogen keken verwonderd naar het uitzicht. Uitgestrekte bossen en velden lagen voor haar poten, die zich op enkele kale rotsen bevonden die waren opgewarmd door het waterige ochtendzonnetje. Haar neus stak fier in de lucht en ze liet de wind door haar zwartgrijze vacht strijken.
Naevia had zich naar deze plek laten leiden door de walm van soortgenoten die haar begroette. de teef had al lange tijd geen andere wolven gezien en de eenzaamheid begon zo langzamerhand aan haar te knagen. Al had Naevia vrijwel haar hele leven solitair geleefd, nooit was ze echt eenzaam geweest. Deze plek was nieuw, maar toch anders. Iets in dit gebied had een onheilspellende sfeer. Naevias hormonen begonnen al te gieren bij het idee. Ja, onheil, daar kon ze wel op kikken.

Naevia zakte door haar poten en legde zich neer op de rotsen. Ze liet de warmte haar lijf in treden en sloot genietend haar ogen. De teef begon na te denken over wat haar te wachten stond. Vanaf hier leek het een prachtig gevarieerd gebied. Van gemengde bossen en wouden, tot zeeën, naar grillige bergen en watervallen. Naevia kon zich hier mogelijk wel op haar plaats vinden. Ze was ook nieuwsgierig wie erin leefde. Waren er hier al roedels gevormd, was er al geschiedenis hier? Naevia rolde op haar zij. Dat was iets om later over na te denken. Nu was het tijd om even uit te rusten op deze nieuwe plek.
Niet veel later spitsten haar oren zich in een reflex. Meteen rolde ze op haar buik en werkte zichzelf op haar poten. Ze was klaarwakker door een geluid van poten niet ver van haar. Haar ogen rolden heen en weer in haar oogkassen en haar spieren waren strak aangespannen. ‘Wie is daar?’ klonk haar scherpe stem.

Open / ik moet er even inkomen btw (':


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.actieforum.com
Ace
Roedelleider
avatar
Real name : Megan
Aantal berichten : 138
IC berichten : 70
Man
Wolf profile
Age: 5 jaar
Pack: Paramount
Mate:

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   za mei 16, 2015 11:03 pm


naevia
boe!
359
Ace wist precies waar hij heen ging vandaag. Hoewel hij zijn dagen niet graag van tevoren invulde - liever liet hij de dag zijn gang gaan om zich vervolgens zelf met de stroom mee te laten gaan -, was hij vanochtend opgestaan met een nauwgezet plan. Paramount, de groep waarin hij zijn opvatting van hoe het universum in elkaar hoorde te zitten kwijt kon, had een hoge behoefte aan nieuw territorium. Het gebied waarover ze nu regeerden bestond enkel uit de afgelegen, vervallen ruïne. Geen lucide wezen zou zijn kop hier laten zien, en dat kwam niet perse door de regerende vreemdelingen. Al voor de Paramount-wolven hun onderkomen tussen de afgebrokkelde stenenrotzooi had gevestigd, was de plek uitgestorven. Niemand om de scepter over te zwaaien, om bang te maken, om te bekeren. Ace voelde zijn poten jeuken. Hij wilde nieuwe leden, vers bloed. Meer ruimte om over te heersen was ook een must. Vanaf de top van deze berg zou hij een overzicht over zijn toekomstige rijk hebben. Hij zou vandaag uitzoeken welk gebied binnenkort onder zijn regime zou vallen.

Maar fuck, wat was dat? Ace was niet alleen. Kijk, daarom maakte deze wolf nooit plannen. Het liep nooit zoals hij wilde. Het was beter niets te verwachten dan teleurgesteld te worden. Hij had zijn eigen regel gebroken, en zie het resultaat: Een grauw gekleurde vacht duidde op de aanwezigheid van een tweede wolf. Voor hij zich kon afvragen of het niet beter was zich om te keren en een ander moment terug te komen, was het teefje in beweging gekomen. Haar lichaam stond op scherp. Aha. Hoewel dit niet zijn eerste bedoeling was geweest, bedacht Ace zich dat plan twee ook wel leuk tijdverdrijf zou kunnen zijn. Misschien kon hij haar werven voor Paramount. En anders was het altijd fijn om anderen een beetje angst in te praten.

"De grote boze wolf," bromde Ace. Hij zorgde ervoor dat hij enkele passen van haar vandaan zijn pas stopte zodat hij goed in haar zicht stond. De reu hoefde geen moeite doen zich groter te maken, want iedere idioot kon zien dat zijn formaat de hare overtrof. De bal lag bij haar.



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Naevia
Moderator
avatar
Real name : Renske
Aantal berichten : 150
IC berichten : 25
Vrouw
Wolf profile
Age: 4 yr
Pack: -
Mate: Love isn't blind, it's retarded.

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   zo mei 17, 2015 3:21 pm

Een grote witgrijze reu kwam op haar netvlies. Ze moest het toegeven, hij zag er indrukwekkend uit. Een goed onderhouden lichaam met grote spieren die zichbaar waren onder zijn pels. Haar bleekgele ogen rolden snel over de grote reu heen. Nee, hij was zeker niet iemand om onderschat te worden. Misschien was hij zelfs gevaarlijk, maar daar zou ze snel genoeg achter komen.
"De grote boze wolf," bromde het gevaarte. Naevia kantelde geïnteresseerd haar kop en keek de reu aan. ‘Hmm,’ reageerde de teef en bestudeerde kort het imposante lichaam van de reu. Ze had geen idee waar hij op doelde, maar dat maakte het juist leuker om dit kleine mysterie op te lossen. ‘Nou, als jij dé boze wolf van het gebied bent, dan hoef ik me niet meer zorgen te maken over de rest,’ sprak ze op ironische toon. Ze wist dat ze nu op glad ijs betrad. Deze reu zou ze waarschijnlijk niet aan kunnen in een één op één gevecht. Misschien moest ze het hebben van haar snelheid en lenigheid, maar hij stond hoog in het voordeel als het ging om brute kracht.
Naevia bleef staan waar ze stond, haar poten op de stenen en haar bleekgele ogen op die van de reu gericht. Haar spieren stonden nog altijd strak. Ze vond hem er onvoorspelbaar uit zien. Hij had vast iets,  anders zou hij niet zo belachelijk gespierd eruit zien. ‘Maar, vertel me eens, grote boze wolf, waar ben ik precies?’ Ze kon het net zo goed aan hem vragen, hij was de eerste levende ziel die ze tegen was gekomen in dit vreemde gebied. Ze kon er beter gebruik van maken.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.actieforum.com
Ace
Roedelleider
avatar
Real name : Megan
Aantal berichten : 138
IC berichten : 70
Man
Wolf profile
Age: 5 jaar
Pack: Paramount
Mate:

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   zo mei 17, 2015 11:40 pm


naevia
because fuck being nice
245
Ace was niet stom. Hij kon bijna ruiken hoe dat teefje hem ongegeneerd in zich op nam. Hij kon niet anders doen dan haar gedrag imiteren, ook al maakte het hem dat vrij weinig uit. Tsk, hij had hier te maken met een teefje. Dat zei al genoeg. Ze was kleiner (natuurlijk), slanker (oftewel zwakker, what a surprise) en de inhoud van haar bek verried weinig vertoon van macht terwijl ze sprak. De woorden stopten Ace' onderzoek en zorgden ervoor dat zijn ogen naar de hare schoten. Ah, madame liet zich meteen van haar beste kant zien. Was ze erop uit hem te kwellen met haar gevatte comebacks? Hoewel hij wel degelijk slecht tegen dit soort geestigheden kon, wist hij zich in te houden. In plaats van iets terug te snauwen, kneep hij zijn ogen lichtelijk dicht om vervolgens met opbouwende ongenoegen haar tweede, iets subtielere bijdehante opmerking te ontvangen. Ze had blijkbaar geen idee waar haar schriele pootjes haar hadden gebracht. "We staan op dit moment op een zeer hoge klif, met een duizelingwekkend diepe afgrond op enkele stappen achter je," sprak Ace op een luchtige toon, alsof hij elke dag een groep toeristen voor zijn neus kreeg om in zijn leefgebied rond te toeren. Hij liet haar dan ook graag weten wat hij met vervelende toeristen deed. "Eén zo'n stomme opmerking en ik laat je met genoegen zien wat er daar beneden ligt, ofschoon ik betwijfel of je het dan nog kan bewonderen."



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Naevia
Moderator
avatar
Real name : Renske
Aantal berichten : 150
IC berichten : 25
Vrouw
Wolf profile
Age: 4 yr
Pack: -
Mate: Love isn't blind, it's retarded.

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   ma mei 18, 2015 6:21 pm

Shit, deze ontmoeting ging totaal een andere richting op dan ze had gepland en ze had het totaal niet meer in de hand. Deze reu was toch veel onvoorspelbaarder dan ze had verwacht. Ze had hem onderschat, dom dom dom. Desondanks liet ze haar onzekerheden niet tonen. Ze bleef stevig op vier poten staan met haar kin een tikkeltje omhoog gekanteld. Hij zou haar niet van haar stuk krijgen, ook al bevond ze zich op spiegelglad ijs.
Subtiel herinnerde de witgrijze reu haar eraan waar ze zich bevond. Ze kon het niet laten om haar kop naar achteren te draaien en de afstand tussen haar en de klif te beoordelen. Snel draaide ze haar kop weer naar voren. Hij was duidelijk geïrriteerd aan haar en het maakte haar onwennig. Ze had al beoordeeld dat ze in het nadeel was, dus hoe de fuck moest ze zichzelf hier uitlullen. Hij dreigde er ook zodanig mee om haar een enkeltje te verkopen de kliffen af. Niet zonder jou mee te nemen, dacht ze bitter, maar dát hield ze voor zichzelf.
Wat ze echter niet voor zichzelf kon houden was de volgende zin: ‘Poeh, er is ook iemand op zijn verkeerde zijde wakker geworden,’ in een binnensmondse toon. Ze klapte ook meteen haar kaken op elkaar toen de woorden eruit waren. Oké, nu had ze écht een domme fout gemaakt. Maar als hij zo bot deed, kon hij het terug verwachten. Normaal gesproken, op een veiligere locatie, zou haar bek wagenwijd open hebben gestaan. Nu leek het haar niet verstandig, ze was haar leven nog net iets te dierbaar.
Denk snel, ze moest het onderwerp van dit "gesprek" een andere richting geven. En dat moest tegelijkertijd met berekeningen welke ontsnappingsroute het beste was, mocht de reu beslissen haar aan te vliegen. ‘Naevia,’ zei ze als noodoplossing haar eigen naam. ‘Zo heet ik.’ Oké, dat was echt een duffe opmerking. ‘En jij bent ..? Tenzij je voor altijd Grote Boze Wolf wilt heten,’ probeerde ze met moeite het gesprek een beetje op te fleuren met laagdrempelige humor.

- Djeez, je maakte me het echt lastig :'). Ik hoop dat je er iets mee kunt!


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.actieforum.com
Ace
Roedelleider
avatar
Real name : Megan
Aantal berichten : 138
IC berichten : 70
Man
Wolf profile
Age: 5 jaar
Pack: Paramount
Mate:

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   ma mei 18, 2015 9:25 pm

naevia
Ace is gewoon een lastige rotzak ;]
289
Met een genoegend lachje keek Ace toe hoe het teefje werkelijk even leek te controleren of ze zich echt op zo'n penibele plek bevond. Ja doos, ik schuif je vanaf hier zonder problemen je dood in. Het volgende wat ze zei zorgde bij de witte wolf even voor verwarring. Hoe kon ze zo brutaal zijn nu ze wist dat ze haar kaken beter stijf op elkaar kon houden om geen domme dingen uit te flappen? Tijd om zijn ongenoegen te uiten had hij niet, aangezien ze snel een woord uitsprak. Naevia wat? Zijn bek bleef open hangen, een vragende blik ontmoette de hare. Ze verklaarde al snel dat het haar naam was. Uhm, tja. Oké? Waaraan had hij die verdiend? Op een of andere manier was Ace een beetje door stomheid geslagen. Hij had nog geen reactie kunnen vormen voor de volgende vraag haar mond verliet. Wat zijn naam was. Grote Boze Wolf klonk wel goed, eigenlijk. "Nee inderdaad, ik had me al voorgesteld," snoof hij, en hij spande zijn spieren aan in een poging zijn naam meer kracht bij te zetten. Goed, dit was kinderachtig. Hoe had zij hem ooit kunnen overrompelen en waarom had hij dit zo over zich heen laten komen? Ace sloot zijn ogen en schudde zijn kop alvorens hij het teefje aankeek. "Ace heeft hetzelfde effect, daar reageer ik namelijk ook op." Nu dat recht stond, kon hij zijn verwardheid recht praten. "Jij komt hier duidelijk niet vandaan, aangezien je geen idee hebt wie er voor je staat. Is niet erg, want met die brutale opmerkingen kom je er snel genoeg achter." Hij wachtte even om te zien of zijn uitspraak het gewenste effect op Naevia zou hebben. "Wat heb je hier te zoeken?"



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Naevia
Moderator
avatar
Real name : Renske
Aantal berichten : 150
IC berichten : 25
Vrouw
Wolf profile
Age: 4 yr
Pack: -
Mate: Love isn't blind, it's retarded.

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   di mei 19, 2015 3:24 pm

Blijkbaar had haar domme noodoplossing gewerkt. De reu keek haar met zijn bek open aan, een verbaasde uitdrukking op zijn kop. Triomfantelijk kropen haar mondhoeken omhoog en ze kon eindelijk eens opgelucht uitademen. Dit was de eerste stap naar een normale ontmoeting. Niet dat ze deze wolf het labeltje normaal opspeldde. Hij was eerder.. onvoorspelbaar. Dat mocht ze wel, dat maakte het hele leven nét een beetje spannender.
De wolf beaamde dat hij zichzelf al had voorgesteld. Oké, die zou hij krijgen. Vanaf nu was "Grote Boze Wolf" aan zijn gezicht gekoppeld. Die zou hij zolang ze leefde van haar aan moeten horen, hij had het immers zelf voorgelegd.
De reu leek oprecht een beetje van zijn stuk gebracht. Zijn houding verraadde dat hij zijn gezicht weer in een plooi probeerde te trekken en het allemaal te vergeten. Naevia kantelde haar hoofd weer iets naar achteren, zodat ze het gevaarte recht in de ogen kon kijken. Uiteindelijk zei hij dat zijn naam Ace was. ‘Hmm, ik vind Grote Boze Wolf toch classier klinken,’ zei ze, haar stem kwam eindelijk losser en kreeg weer een plagend randje.
Opeens veranderde het gesprek en kwam Aces dreigende uitspraken weer terug. Brutaal, pfft. Ze ging zich niet de les laten lezen door een over het paard getilde wolf. Kennelijk was hij iemand in dit gebied die ze zou moeten herkennen. Ze kantelde haar kop.‘Wíe precies staat er dan voor me?’ vroeg ze oprecht geïnteresseerd. Als hij iemand moest voorstellen, graag, dan mocht hij het rondbazuinen. Er waren voor haar niet meer dan een paar opties. Óf hij was een superschurk, óf een roedelleider met een groepje middelmatige schurken. Waarschijnlijk dan allemaal groot en imposant als hij zelf was. Maar hij leek wel een reu die de grootste en imposantste wilde zijn, was er iemand ander misschien beter dan hem, dan zou diegene geëlimineerd moeten worden.
‘Ik zoek niets bijzonders, enkel een plek om te leven,’ sprak ze simpelweg. ‘En niet iets saais waar ik vandaan kwam. Dit ziet er veelbelovend uit, als er meer wolven zoals jij zijn,’ sprak ze verder. Ze keek weer omhoog naar Ace zijn kop. ‘Heb jij meer te zoeken dan?’
notes: naevia houdt van ongewone intro's (':


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.actieforum.com
Ace
Roedelleider
avatar
Real name : Megan
Aantal berichten : 138
IC berichten : 70
Man
Wolf profile
Age: 5 jaar
Pack: Paramount
Mate:

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   di mei 19, 2015 6:00 pm

naevia
mooie sheet!
445
Het ontging Ace niet dat het teefje zich prima vermaakte met zijn tijdelijke verdwazing. Ze liet hem weten dat Grote Boze Wolf vanaf nu zijn titel was. Niet veel later waagde ze opnieuw een bijdehante opmerking te geven. Het irriteerde hem niet perse dat ze hem niet kende (ze had vast zo lang onder een steen gelegen dat haar bleke vacht het donkere van de schaduwen tot zich had genomen - natuurlijk kende ze hem dan niet) maar de toon waarop ze sprak daarom even meer. Prima, even luisteren dan, madame. "De leider van Paramount." Omdat dit teefje hier waarschijnlijk niet veel wijzer van werd, vervolgde hij: "Wij zijn de opperwolven, de elite, die onze idealen bereiken door middel van bangmakerij en oorlog." Ace wierp een blik op het Tera dat vanaf deze klif zichtbaar was en kreeg een kleine grijns rond zijn lippen. "Het zal binnenkort erg onveilig worden daar beneden," deelde hij overbodig mee. Inderdaad. Zijn imperium zou zich snel uitbreiden.

"Als je van spanning en sensatie houdt, is dit zeker een paradijs, in ieder geval voor zo'n mokkel als jij," bevestigde de witte wolf haar aanname. Ace zelf beleefde weinig spanning. Dit kon liggen aan het feit dat menig wolf hem bij voorkeur vermeed, of aan het feit dat hij onheil aanvoelde en bij kon sturen. Hij kon zich voorstellen dat het leven van een teefje zwaar moest zijn. Minder dan een reu - dit was genetisch bepaald, daar was hij van overtuigd - dus op dat gebied gedoemd tot het dragen van een groot nadeel. Ze hoorden eigenlijk niet alleen rond te dwalen: dit was levensgevaarlijk. Dat werd bewezen door het feit dat Ace ook in deze situatie de overhand had. Hij kon op tientallen manieren haar leven beëindigen en ze zou geen schijn van kans hebben. Het was niet dat Ace een hekel had aan teefjes - ze hadden ook nuttige eigenschappen. Hij had eerder een beetje medelijden met hun positie in de natuur.

Naevia trok hem met vier poten terug op aarde door te vragen of hij meer te zoeken had. De reu wist niet zo goed wat hij hierop moest antwoorden. Tja, hij was op zoek naar potentieel territorium, maar eigenlijk was dat zo makkelijk gevonden dat de zoektocht niets voor zou stellen. Het uiteindelijke doel was dat heel Tera in klauwen van Paramount viel, dus moest elk gebied op hun pad worden gemarginaliseerd. Kieskeurig was hij niet bepaald, maar hij moest wel zorgen voor strategisch sterke plannen. "Ik heb mijn plek gevonden, ik weet wat ik moet doen," antwoordde hij ten slotte. Eventjes wierp hij haar een scherpe blik toe. "Je bent van plan op je eigen houtje rond te dwalen?"



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Naevia
Moderator
avatar
Real name : Renske
Aantal berichten : 150
IC berichten : 25
Vrouw
Wolf profile
Age: 4 yr
Pack: -
Mate: Love isn't blind, it's retarded.

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   wo mei 20, 2015 8:00 pm

Naevia schreef:
Naevia had dus toch (bijna) goed gegokt! Hij was een roedelleider, van Paramount. Niet dat de naam haar iets zei, maar daar zou ze vast snel genoeg achter komen. Ze spitste haar oren toen hij verder sprak. Idealen, welke idealen? Ze kantelde haar hoofd en keek de witte reu vragend aan. Hij dreigde al dat het in het gebied waar ze op weg was gevaarlijk zou worden. Gevaarlijk als in blijf uit mijn buurt of val dood? Naevia vond het altijd wel interessant wat dit soort wolven nou wilden bereiken, en sterker nog, wat ze ermee zouden doen als ze het eenmaal voor elkaar hadden. ‘Wat voor idealen? Daar ben ik wel nieuwsgierig naar, aangezien je ze met geweld wil grijpen.’
Ace benadrukte dat dit een plek zou zijn voor haar, met spanning en sensatie. Ze kon niets anders dan hem gelijk geven. Ze hield wel van een beetje actie in plaats van vredig op haar reet liggen, de dag vullen met niets anders dan jagen en slapen, misschien een leuk partnertje vinden, voortplanten, en het hele riedeltje weer opnieuw. Nee, niets voor haar. Ze kon het niet begrijpen dat wolven die daarvan hielden met zichzelf konden leven. Dan bereikte je niets in je leven, dan had je nooit gevaar op je lippen geproefd en de adrenaline door je lijf voelen scheuren.
Ace beantwoorde haar vraag simpel. Hij had zijn plek gevonden en zijn doelen opgesteld. Weer die doelen van hem. De nieuwsgierigheid brandde in haar lichaam wat hij met dat roedeltje van hem wilde doen. Interessant, dat wel degelijk.
Vervolgens vroeg de Grote Boze Wolf aan of ze van plan was door te dwalen. Ja, eigenlijk schoot hij precies in de roos. Ze knikte kort en keek hem met haar bleekgele ogen aan. ‘Totdat ik een beter aanbod krijg,’ antwoordde ze met dezelfde eenvoud als hij haar vraag had beantwoord. Ze vraagde zich af of hij een aanbod zou doen, maar dat betwijfelde ze al snel. Een paar minuten geleden wilde hij haar nog van de klif af gooien.
notes: thanks! jij ook c:


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.actieforum.com
Ace
Roedelleider
avatar
Real name : Megan
Aantal berichten : 138
IC berichten : 70
Man
Wolf profile
Age: 5 jaar
Pack: Paramount
Mate:

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   do mei 21, 2015 12:42 am

naevia
aah dankje!
458
Dit teefje hield erg van vragen. Zoals was gebleken, was ze niet bekend in Tera, dus kon Ace haar het niet kwalijk nemen. Hij voelde zich bijna verplicht haar te leren over zijn kant van deze wereld, maar vroeg zich af wat hij daarmee zou opschieten. Naevia vormde niet bepaald een bedreiging voor zijn toekomstbeelden. Niet in fysieke vorm tenminste - echter stond ze wel voor zijn uitzicht over zijn aanstaande rijk. Toen ze hem vroeg naar die idealen, wist hij weer waarom hij die eerdere verplichting had gevoeld. Zijn ideeën waren verrijkend, ware eye openers. Misschien kon hij haar wel verlichten. Dan zou ze in ieder geval weten wat er daar beneden gaande was. "De beschaving aan ons onderwerpen -" om onze behoefte aan macht tegemoet te komen "- en op deze manier alleen de allerbeste eruit te pikken. Op deze manier blijft op Tera een zuiver ras bestaan. Geweld is dus noodzakelijk om de zwakkelingen er tussenuit te halen." Ace klonk vol overtuigen (natuurlijk geloofde hij zelf het meest in zijn utopie) en hoopte dat Naevia intelligent genoeg was om zijn aanname op eenzelfde manier te accepteren. Maar hey, hij kon niet teveel van het teefje verwachten.

De zwarte wolvin was inderdaad van plan verder te zwerven tot ze iets beters aangeboden zou krijgen. Ace vroeg zich af of dit, en de toon waarop ze had gesproken een hint was en hij haar met zijn ideeën en woorden had kunnen overtuigen. Natuurlijk zou hij haar geen voorstel doen, hell no. Hij vond het prettig dat hij haar gedachtegang had kunnen beïnvloeden, maar nu mocht ze ermee doen wat ze wilde. Bijna praatte hij zijn mond voorbij toen hij wilde zeggen dat hij Tera deelde met een neutrale pack die vast naar meer leden zocht nu Paramount duidelijk liet weten zijn territorium uit te willen breiden. God, zat hij te adverteren voor de oppositie? Ace was nog nooit in aanraking geweest met de Wind Rushers maar vormde zijn oordeel op basis van de verhalen die de rondte ging. Trouwens, iedereen die geen Paramount was, was automatisch een tegenstander en moest behoedzaam worden aangepakt. Ace keek het teefje een beetje spottend aan. "Je zult hard je best moeten doen voor een redelijk voorstel," kondigde hij aan. "Ze zullen hier echt niet afgaan op prachtige gele ogen. Hoogstens zullen ze aanstoot ondervinden aan jouw bij wijlen brutaliteit." Hij doelde vooral op de indruk die hij van haar had - kom op, Ace was heus niet blind voor mooie dames. "Het lijkt me verstandiger voor je om terug te gaan naar waar je vandaan komt, aangezien het leven je hier nogal tegen kan zitten. Het fenomeen 'karma' heerst en lijkt negativiteit twee keer zo hard te bestraffen." Opnieuw beoogde hij het de eerder voorgekomen situatie waarin zij zich misschien niet gepast had gedragen. Hij was benieuwd of ze dit zou snappen, maar zijn nieuwsgierigheid ging het meest uit naar haar reactie.



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Naevia
Moderator
avatar
Real name : Renske
Aantal berichten : 150
IC berichten : 25
Vrouw
Wolf profile
Age: 4 yr
Pack: -
Mate: Love isn't blind, it's retarded.

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   do mei 21, 2015 8:29 pm

Ace legde uit wat zijn idealen waren. Hij wilde de zwakkelingen ertussenuit pikken en een zuiver ras in dit land (kennelijk Tera genoemd) laten leven. Naevia kon het niet onderdrukken om eens schamper te snuiven. Reuen ook met hun rare toekomstbeelden. Bij een zuiver ras meende hij zeker grote vechtjassen, een beetje de rest van de wolven te onderdrukken om hen naar hun pijpen te laten dansen. Misschien zag hij háár wel als een zwakkeling en stond ze precies op zijn weg naar zijn ideaal. Hij zou haar alleen maar van een klif af te hoeven duwen en zijn eerste stap naar zijn ideaal was gemaakt. Opnieuw kantelde ze haar hoofd en keek de grijze reu aan. ‘En wat als je je doel hebt bereikt, de zwakkelingen hebt geëlimineerd en jouw zuivere ras is alles wat er nog over is, wat dán?’
Naevia had ook wel eens kinderlijke behoeftes verlangd, een groep wolven die onder jou staat, jij die alles bepaalt wat zij zouden moeten doen. Later had ze er over nagedacht wat ze ermee zou bereiken. Een naam? Een territorium? En had ze dat dan wel nodig? Haar antwoorden waren nee geweest. Misschien had een reu die behoefte wat meer, honger naar macht. Want Naevia dacht dat hij daar eigenlijk op uit was. Hij wilde boven allen staan die in dit gebied leefde. Een zuiver ras, amehoela. Hij wilde wel die naam, dat territorium, iedereen die bang voor hem was. Daar kikte hij op, en hij zou ervoor moorden om dat doel te bereiken. Hij had alleen wat volgelingen nodig, want in zijn eentje kon hij het niet bereiken.

Haar ogen richtten zich weer op Ace toen hij haar weer eens de les wilde te lezen. Naevia rolde met haar ogen. ‘Ik hoef mijn best er niet voor te doen. Als de kans mijn pad kruist zal ik hem grijpen, zo niet, dan geniet ik van mijn solitaire leven.’ sprak ze simpelweg. Ace had het nogmaals over haar brutaliteit. Kennelijk hield hij er niet van om tegen te worden gesproken, of in elk geval als een gelijke worden aangesproken. Dat maakte haar niet uit. Haar "brutaliteit", zoals hij het benoemde, had haar wel vaker uit penibele situaties gered. Ze was niet iemand die zich op de achtergrond hield.
Ace had het over dat ze beter om moest keren. Resoluut schudde ze haar hoofd. ‘Oh nee, Grote Boze Wolf, je hebt mij veel te nieuwsgierig gemaakt over wat daar te wachten staat. Dat wil ik nu niet meer missen. Ik wil jouw wel naar de weg naar je ideaal zien klimmem,’ zei ze met een brede grijns op haar gezicht. Ze blikte naar het uitzicht waar ze boven stonden, waar Aces veelbelovende bangmakerij zou plaatsvinden. Ze keek vervolgens weer omhoog naar de reu. ‘En als jij in karma gelooft, zou ik oppassen als ik jou was. Misschien pakt karma je nog wel hard aan op je weg naar een zuiver ras,’ sprak ze op dezelfde manier zoals hij haar had aangesproken. Zij werd niet bang van een waarschuwing van "karma" van hem, noch geloofde ze dat hij er bang van zou worden. Maar niet iedereen zou het met zijn idealen eens zijn, en vroeg of laat zou "de zwakkelingen", die hij uit de weg wilde ruimen, in opstand komen.  
notes: djee ik hou van dit topic


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.actieforum.com
Ace
Roedelleider
avatar
Real name : Megan
Aantal berichten : 138
IC berichten : 70
Man
Wolf profile
Age: 5 jaar
Pack: Paramount
Mate:

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   do mei 21, 2015 11:04 pm

naevia
zoveel lobbi! en sorry voor ace het plotselinge monster, voor mij ook een beetje onverwachts ;o
701
Waarom leek het alsof Naevia zijn ideeën bespotte? Het was niet precies in de toon van haar stem of haar lichaamshouding te lezen, maar de woorden op zichzelf bleken boekdelen te spreken. Ace gromde. Misschien was hij bevooroordeeld nu hij wist dat het teefje echt niet alleen van plan was liefjes een aantal vragen te stellen. Ze leek hem te willen testen. Wat haar redenen hiervoor waren, daar wilde hij zijn kop liever niet over breken. Niets zo ingewikkeld als een teefje, niets zo onvoorspelbaar als een vreemdeling en niets zo naïef als een onwetende. "Dan is mijn daad voldaan en weet ik zeker dat ik een prachtige wereld nalaat," spuugde de witte reu feller dan was bedoeld. Oeps, had hij zich weer even laten kennen. Het idee dat anderen zijn idealen niet serieus namen was een tweede gevoelig punt. Hij wist dat hij zich niet op de kast moest laten jagen door zo'n onbelangrijk geval, dat hij zich niets moest aantrekken van wolven die een argeloos leven leidden. Toch vond hij het frustrerend, omdat hij een ideale leefwereld wilde creëren, en daarin pasten wolven als deze niet. Toch kreeg Ace niet direct de neiging het teefje over de rand te gooien om deze pijnlijke ergernis te eindigen.

Het gesprek ging verder maar werd daar niet veel beter op. Het eenzame leven vond ze prima, vertelde ze. Het aanbod waar ze het eerst over had gehad, was volgens haar uiteindelijk niet zo noodzakelijk geweest, ondanks Ace' waarschuwingen. Ook toen ze even later vertelde dat ze graag in Tera wilde blijven, dat het haar interessant leek om te zien hoe Ace bovenaan zou komen, leek ze zich niets van zijn adviezen aan te trekken. In de afgelopen momenten was de reu erachter gekomen dat Naevia niet alleen brutaal was, maar ook nog eens ontzettend koppig en te zeker van zichzelf. Wilde ze perse van kant worden gemaakt, was dat de spanning die ze zocht? Ze moest naar Ace luisteren, hij was hier namelijk deel van de autochtone bevolking. Hij wist hoe ze zou kunnen overleven, zij was te trots op zijn aannamen te accepteren. Goed. Prima. Niemand zal je helpen als Paramount je spijtig genoeg het volgende leven in zal moeten jagen. Domme wolven passen niet in het ideaal, dacht Ace onwillig. "Je doet maar," was dan ook het enige wat hij nog uit wilde brengen omtrent dit onderwerp. Hopelijk zou het teefje begrijpen dat hij niet medeplichtig was voor haar jonge dood.

Het viel Ace op dat ze zijn toon bijna plagerig nadeed wanneer ze hem zijn eigen theorie uitlegde vanuit haar visie. Alsof de roedelleider hier de slechterik was. Echter, hij stond niet bekend als een onbevangen ziel: hij maakte zelf uit wat goed en wat slecht was. Plotselinge woede begon zich in zijn maag op te kroppen, wat er automatisch voor zorgde dat zijn bovenlip omhoog trok. "Ik denk dat het tijd is voor jou om even je mond te houden," zei hij dreigend. Zijn blik stond alsof het tien dagen onweer voorspelde. "Ik heb niet het idee dat dit gesprek positief gaat eindigen - en dan bedoel ik voor jou - als het op deze manier verder gaat." Hij haalde een keer diep adem om zijn zelfbeheersing terug te krijgen, maar dat ging niet zo gemakkelijk. "Ik kan veel hebben en ben bereid diplomatiek om te gaan met onbezonnen niemandslanders. Ik wil jullie kennis bijbrengen, maar verwacht dat daar niet mee gesmaald wordt." Onbewust deed hij stappen naar voren en duwde hij zijn snoet tegen de hare. Zijn kille ogen brandden diep in haar twinkellichtjes. "Misschien denk je dat mijn leven een grap is. Wie ben jij daarentegen om zoiets te zeggen? Je weet niet eens waar je je bevindt, laat staan dat je iets af weet van het algehele leven hier." De adrenaline pompte door zijn aderen en maakte dat hij zwaar begon te ademen. Had hij zojuist niet gezegd dat hij wonderbaarlijk genoeg niet de neiging had haar van de klif af te duwen? Eén verkeerde beweging of idiote opmerking en dit teefje zou met driedubbele salto door de lucht vliegen om vervolgens het liefst met kop eerst te pletter te vallen in het ravijn. Opgeruimd staat netjes.



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Naevia
Moderator
avatar
Real name : Renske
Aantal berichten : 150
IC berichten : 25
Vrouw
Wolf profile
Age: 4 yr
Pack: -
Mate: Love isn't blind, it's retarded.

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   vr mei 22, 2015 8:09 pm

Iets was compleet fout gegaan. Zíj had kennelijk iets fout gedaan, want een grom kwam uit het lichaam van de reu. Shit, hij was pissig. Waarom moest ze nou weer een enorme reu op de rand van een afgrond pissig maken? Toch liet haar gestalte niets zien dat de zenuwen weer in haar lichaam kwamen opborrelen. Ze bleef staan als een rots en haar ogen strak op de reu gericht, haar spieren ontspannen als ze waren, al had ze moeite de spieren in haar lippen ontspannen te houden en haar tanden te laten zien. Nee, dát zou een domme zet zijn, agressiviteit tonen naar deze reu. Dan zou haar einde zeer nabij zijn. Dat weerhield niet dat ze het verschrikkelijk vond om naar gegromd te worden, meestal kreeg je dan een snauw terug. Maar aangezien de situatie, zou snauwen dom zijn. Maar Ace ergerde ze zich toch aan alles wat ze deed, maar better safe than sorry.
Zijn stem bevestigde zijn irritatie. Ze kneep even haar ogen dicht, voordat ze ze weer opende en Ace zijn chagrijnige kop zag. Meteen kwamen de ontsnappingsroutes weer haar hoofd binnen rollen. Wat zou de snelste uitweg zijn als hij op haar af mocht komen?
Toch hield ze zichzelf niet terug bij haar volgende reactie. Dat zou laten zien dat ze zenuwachtig was, en ze wilde geen zwakte tonen aan de reu die de zwakkelingen van de aardbodem wilde vegen. Leek haar geen slim plan. Niet dat dít plan zoveel beter was, maar Naevia had zo haar trots. ‘Dus het gaat allemaal om nalatenschap? Kom nou, ik had méér verwacht,’ zij ze met een grijns op haar gezicht. Ze wist dat ze hem nu aan het stangen was en er weer een laag ijs onder haar klauwen kwam. Ze kon bijna haar nagels al over de rotsen horen krassen wanneer ze van de klif af werd geduwd.
Ace was gestopt met pogingen om haar uit het gebied te houden. Hij antwoordde namelijk kortaf. "Je doet maar," had hij gezegd. Prima, dat zou ze doen. Ze zou lekker haar eigen gang gaan, zonder een of andere reu die zich heel wat vond om haar tegen te houden. Bijna triomfantelijk keek ze de reu aan in zijn ogen, met een domme grijns op haar snoet. Hij zou dit waarschijnlijk niet leuk gaan vinden. Boeiend, ze was op het punt gekomen dat er een reden moest zijn om haar te laten leven, anders had hij haar toch al lang vermoord, zoals hij in het begin had gedreigd?

Opeens veranderde de hele sfeer van het gesprek. Ace trok zijn lip op en direct zette Naevia haar spieren op strak. Ze legde haar oren naar achteren en keek hem boos aan. Het was een reflex, maar zodra er echte agressie in het spel kwam, was ze er klaar voor. Hij zei iets wat plat kon worden vertaald met "bek houden" en zijn blik voorspelde niet veel goeds. Opnieuw dreigde hij naar haar. Hij vond het gesprek niet de goede kant op gaan. Voor hém, dacht ze bitter. Zíj had de tijd van haar leven. Blijkbaar voelde hij zich op een of andere manier in het nauw gedreven, of hij had gewoon een gloeiende hekel aan haar gekregen. Blijkbaar dat tweede, hij kon haar woordkeuze gewoon niet waarderen. Hij kwam zeker liever wolven tegen die hij met woorden de kast op kon jagen. Jammer voor hem, daar viel ze niet onder.
Opeens kwam hij op haar af. Geschrokken spande ze haar spieren strakker en zette in een reflex een stap naar achteren. Toen ze merkte dat hij niet op haar af kwam om te vechten, voelde ze zijn snoet tegen de hare botsen. Ze bleef stijf staan en keek hem recht aan in zijn ogen. Uitdagend keek ze terug, zo snel zou hij haar niet intimideren, hoewel het nu wel heet onder haar voeten begon te worden.  
Ze luisterde met haar kaken op elkaar naar zijn woorden. Ze moest nu voorzichtig handelen. ‘Ik heb nooit gezegd dat je leven een grap is. Hoe kom je daar nou bij?’ Oké, misschien had ze zojuist min of meer gezegd dat ze meer van hem had verwacht, maar dat was niet dat ze hem belachelijk vond. Ze vond alle wolven die enkel zochten naar macht een beetje naïef. Niet dat ze haar doelen zo zorgvuldig had uitgestippeld als die van hem. Ze doolde rond, wacht tot het doel op haar stuitte. ‘En ik geef mijn onwetendheid toe, dat is niet iets waarop je mij hoeft te beoordelen. Daarom stel ik jóú toch vragen op het toekomstige leven hier te beoordelen,’ sprak ze tegen hem, proberend haar stem zo kalm mogelijk te maken om zijn temperatuur niet verder op te stoken. Hij was echt kwaad, ze voelde zijn hete adem in haar gezicht en hoe hij moeite had om zichzelf onder controle te houden. Goed gedaan, Naev, je kunt nu rustig dood gaan, not.
Hoe moest ze zich hier uit halen?  Ze durfde haar ogen niet uit zijn blik te verwijderen noch haar spieren te ontspannen. Ze wilde geen lafheid tonen, maar ze moest op haar hoede zijn. Zijn agressie pulste bijna van zijn lichaam af en het stak haar aan. Ze dwong zich echter om zo kalm mogelijk te blijven en haar gedachten helder te houden. Helaas. ‘Maar de Grote Boze Wolf zal mij niet snel de stuipen op het lijf jagen,’ zei ze met een uitdagende blik in haar gezicht en de spieren in haar bovenlip spanden zich aan.
notes: ik begin me nu oprecht zorgen te maken over Naevia's toekomst (':


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.actieforum.com
Ace
Roedelleider
avatar
Real name : Megan
Aantal berichten : 138
IC berichten : 70
Man
Wolf profile
Age: 5 jaar
Pack: Paramount
Mate:

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   vr mei 22, 2015 11:55 pm

naevia
wat een bevalling. sorry voor de iet wat langdradige eerste helft!
993
Naevia leek geen aanstoot te nemen aan Ace' gegrom. Nee, ze leek het bijna als een missie te zien om een zo plagend mogelijk antwoord te verzinnen, waar ze die kop van haar in harmonie met haar stemgeluid bracht. Waarom kon ze geen begrip opbrengen voor zijn idee? Natuurlijk deed hij dit niet alleen voor de volgende generatie. Ace wilde voelen hoe het was om anderen te commanderen, om groot grondbezitter te zijn, om zoveel aanzien te hebben dat ieder wezen zich van de hoogste berg gooide omdat hij het wilde. Hij wilde de macht, de roem, de prestige. Hij zou degene worden wie vluchtelingen hun welpen leerden te vrezen en volgelingen het kroost bijbrachten te aanbidden. De groep had hij nodig om dit alles te kunnen bereiken, maar hij was wel zo eerlijk ze te zien als gelijken - bijna dan. Als Naevia niet zo oerstom reageerde op zijn leefwijze, had hij haar wijzer kunnen maken over al dit. Echter, ze was het niet waard zoveel energie in te steken.

Maar die regel had hij al vlug uit de weg geruimd. Want hij stak energie in haar. Zoveel kracht om niets. Hij had redenen voor noch tegen te stoppen met deze onzin. Ace was degene die dit gesprek volledig op zijn manier kon laten afspelen, in theorie tenminste. Hij had alle mogelijke vooroordelen. Toch scheen het teefje de grootste te hebben: pure lef. En hoewel hij daar niet graag aan dacht, was het toch het woord wat door hem heen schoot toen hij fysiek contact met haar maakte en merkte dat ze niet terugdeinsde. Natuurlijk voelde hij dat haar spieren geprikkeld waren en uit ervaring kon hij wel raden dat ze niet compleet zonder angst moest zitten (de strakke manier waarop zij keek had in dit moment van het gesprek niet het rustige meer zoals het aan het begin een aantal keren was geweest. Ze leek nu vastberaden te zijn de ogen van de reu niet te verliezen, waarschijnlijk door het vrezen van het verliezen van haar sterke postuur. Slimme meid, ze wist dat Ace, vanuit zijn instinct, zou toeslaan op haar zwakte). Lef was ook te merken aan het feit dat ze het nog steeds waagde haar bek te openen. Ieder ander had in deze situatie wijselijk geen woord meer uit durven te brengen. Naevia bezweek niet onder de druk. Naevia zette door. Een knagend gevoel van bewondering drukte de woede kort weg, maar het tweede schoot keihard terug eer Ace' zorgvuldig opgebouwde beschermsysteem zich had hersteld. Ontzag hebben voor anderen maakte een ziel kwetsbaar. De roedelleider was niet kwetsbaar.

Ze beweerde niet te hebben gezegd dat zijn leven een grap was. De reu voelde dat ze nog niet was uitgesproken, dus slikte zijn stortvloed van kwade, beschuldigende woorden in. Ze vond dat het onnodig was van hem haar op haar argeloosheid te wijzen, want ze had duidelijk zelfkennis. Ace onderging opnieuw een aantal pogingen de blinde waas voor zijn ogen te laten verdwijnen. Dit mislukte, naar verwachting, want ook hij had zelfkennis. Haar stem verried niets van de staat waar haar lichaam zich in bevond. Ze sprak op een vaste toon, eentje die bijna sereen overkwam. Het zorgde voor verwarring bij de witte wolf, die dit bizarre fenomeen nog niet eerder tegen was gekomen. Ze eindigde haar kwelling door een zwak punt in Ace' afweersysteem te raken: ze was niet bang. Ze had de woorden uitgesproken, en hiermee werden zijn verwachtingen ineens realiteit.

Paniek ontstond in Ace' massieve kop. Wat had hij verkeerd gedaan? Nee, sterker, wat was er mis met dit geval voor zijn neus? Haar gelaat had een provocatieve pose aangenomen. De zijne had zich in de allerlelijkste frons/walging/furieuze vouw ever gewrongen. Er was niet één emotie die de voorhand had, maar Ace was op dit moment een rotzooi van allerlei verschillende. "Waarom niet?" vroeg hij uiteindelijk op een bijna onschuldige toon. Hij liet zijn kop onbewogen. Het besef van de zwakte van zijn vraag, drong al gauw tot hem door. "Hoe lang ga jij het proberen uit te houden op stom geluk?" kwam er even hatelijk als voor zijn moment van zwakte uit. "Ik geloof dat je nu ongeveer door je voorraad heen bent. Je kunt niet zo tegen mij spreken, mijn woorden aanhoren en je er vervolgens niets van aantrekken." Het is niet dat ze een wet overtrad - op de wet van de natuur na, tenminste - maar meer dat ze die van psychologisch uithoudingsvermogen verbrak. Ace moest dit gesprek weer in zijn klauw werken voor hij de verkeerde keuzes zou maken. "Ik neem vanaf nu aan dat je misschien niet helemaal in orde bent daarboven, dat is prima. Heeft je moeder je nooit geleerd weg te blijven van de Grote Boze Wolf? Hij is een monster, hij zaait angst en verderf. Hij dient niet mee te sollen. Eenieder die dit wel doet, zal de consequenties ervan ervaren." Zijn worden gaven hem de kracht door de chaos in zijn kop heen te kijken. Het gevoel van controle sijpelde langzaam terug. Hij moest zich niet focussen op haar onweerstaanbare durf. Ace drukte doelbewust zijn kop dichter tegen de hare en probeerde met één beweging naar boven beide aan de kant te duwen zodat de reu zijn borstkas zit dat zo hoog? tegen die van haar te plaatsen. Het plan was nu om gewicht uit te oefenen op haar door met zijn lichaam tegen het zwarte te schuiven tot ze langzaam naar achter werd gedwongen. Ondertussen sprak hij. "Ik wil je graag meer vertellen over Tera, maar ik denk dat je het het beste met je eigen ogen kunt bekijken." Dit werd niet op een sluwe of uitdagende toon gezegd. Zijn stem klonk monotoon, een klein beetje afwezig, maar erg link. Sterker nog, Ace had zijn blik niet eens meer op het teefje gericht, maar staarde over haar heen naar de wijde omtrek van het land. Zijn ideaalbeeld, zijn identiteit: het waren gevaarlijke dingen om mee te spelen.



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Naevia
Moderator
avatar
Real name : Renske
Aantal berichten : 150
IC berichten : 25
Vrouw
Wolf profile
Age: 4 yr
Pack: -
Mate: Love isn't blind, it's retarded.

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   do mei 28, 2015 6:51 pm

Ergens leek Aces stemming te veranderen. Hij had kennelijk niet verwacht dat ze zo'n schouwspel van deze ontmoeting zou maken. En om eerlijk te zijn, ze was zelf ook verrast geweest van haar woorden. Ze had even een moment gedacht dat ze net zo goed zelf van de rand af had kunnen springen. Nu waren de rollen, voor hoe lang het ook maar zou mogen duren, omgedraaid. Zíj was dit moment in het voordeel. Ace was woest, kon ze voorstellen. Ze had alles gedaan tegen het boekje in. Op alle regels was zij de uitzondering geweest. De witte reu kon het niet van haar hebben en dat maakte hem in de war. Haar mondhoeken kropen geamuseerd omhoog en in haar ogen ontstond een triomfantelijke fonkeling terwijl ze in die van de zijne slechts enkele centimeters van haar vandaan keek. Ze kon er van genieten hoe ze een reu, terwijl ze nog fysisch contact hadden, van zijn stuk had gebracht.
Waarom niet? Zijn stem klonk bijna fragiel, bijna kreeg ze medelijden, maar dit was simpelweg te mooi. Naevia grinnikte en keek twee verwarde ogen aan. Ja, waarom was ze eigenlijk niet bang voor hem? Zijn loze dreigingen en een kwaadaardige houding? Dat had haar inderdaad niet bang gemaakt, slechts op haar hoede voor een onvoorspelbaar karakter. Eén die misschien nog uit zijn slof kon schieten en zijn façade kon laten vallen. Zij, zij had geen muur om zich heen, zij was een open boek zonder controle. Een onbeschreven blad, wachtend tot het lot haar opeisen.
‘Ik ben niet bang voor een wolf die simpel door zijn stuk kan worden gebracht door een zwakkeling die hij van de aarde claimt te vegen,’ zei ze met een standvastige stem, plagend om opnieuw zijn kinderlijke ideaal erbij te halen die ze al meerdere keren gesluierd had bespot. Oh, de ironie van dit gesprek ging alle kanten op. Ze genoot er van en de adrenaline die door haar bloed gierde. Zijn vlijmscherpe tanden waren niet twintig centimeter van haar kwetsbare hals vandaan. Toch was ze nog steeds niet van mening dat Ace van plan was haar leven te beroven. Ze hoopte dat hij respect had gekregen voor haar lef, haar koppigheid om haar blik af te wenden van de zijne. Hoe ze hardnekkig op glad ijs bleef staan. Hoe meer hij op haar knopjes ging drukken, hoe meer hij terug kon verwachten.

Ace leek echter weer zichzelf te worden. Bij elk woord die hij sprak leek hij zichzelf weer bijeen te rapen. Ze had het over haar geluk. Ze kantelde haar hoofd en luisterde met enkele interesse naar zijn woorden. Ze geloofde niet in geluk, enkel zorgvuldige woordkeuze. Al waren niet al haar woorden zorgvuldig gekozen, maar wel goed uitgepakt. Misschien kon ze dat dan toch als geluk beschouwen. Ze grinnikte kort. ‘Misschien staat jouw karma toch bij mij in het krijt,’ sprak ze schamper en nog steeds weken haar ogen niet af van zijn blik. ‘Geluk is niet altijd bij mijn zijde geweest. Werd ook eens tijd,’ sprak ze op dezelfde, plagende toon. Ja, geluk mocht ze wel eens hebben. Misschien had het lot haar hier wel naartoe geleid. Naar deze klif, in deze situatie, met deze rol. Naevia zou met open armen het lot ontvangen mocht het zo zijn. Het zou een plezierrijk leven voorspellen.
Maar Ace had andere ideeën en probeerde het regie weer in handen te krijgen. Weer dezelfde dreigende sfeer te vormen. Ze stond niet meer ervan versteld en het begon bijna voorspelbaar te worden. Toch bood Naevia hem een luisterend oor en hield haar kaken op elkaar terwijl hij sprak. Ze moest niet met de Grote Boze Wolf sollen. Consequenties zouden volgen. Wat voor consequenties? Dood? Haar mondhoeken probeerden omhoog. Hij probeerde bij zijn bijnaam een beeld te vormen die ze niet geloofde. Hij wilde een beeld creëren waarin hij zou willen leven. Hij wilde op de top van de berg staan en niemand anders. Hij wilde dat iedereen bang voor hem was en met een grote boog om hem heen zouden lopen. Naevia trachtte die saaie cirkel te doorbreken en hem rechtaan te benaderen. Misschien had ze op een andere plek haar bek laten ratelen, maar nog steeds hield ze rekening met de locatie waar ze zich bevond. Ze hield zichzelf in, maar lang niet zo veel meer als het begin. Ze had geconstateerd dat ze niet bang voor hem was, dan zou ze ook zo handelen. Ze stond er klaar voor om haar stem weer te horen laten klinken, totdat er iets verrassends gebeurde.
Opeens werd hun oogcontact verbroken. Ze verloor kort haar concentratie toen het beeld op haar netvlies weer verbreed was, en niet beperkt tot een paar irissen. Hun lichamelijk contact werd vergroot en hij stond nu met zijn borst tegen haar aan. Zijn kop was vlakbij, ze wilde zijn ogen weer opspeuren, maar dat was haar helaas niet gegund. Hij begon druk te zetten op haar borstkas en meteen toonde ze weerstand. Ze spande haar spieren onder haar pels en keek naar de rotsgrond en probeerde stevige ondergrond te vinden. Ze moest grip vinden om voor lang genoeg weerstand te kunnen bieden. Hij was simpelweg menigmaal krachtiger dan haar. Ze snoof en keerde haar kop weer omhoog en gromde eens, deels van inspanning en deels van irritatie dat hij dit weer aan moest doen. Zijn stem was ook veranderd. Hij probeerde haar niet meer te bedreigen met zijn stem, wat haar juist ongemakkelijk liet voelen. Deze emotieloze waas waarin hij zich verkeerde was nog onvoorspelbaarder dan hij tot nu toe was geweest. Hij zou haar niet van de klif mogen duwen, al voelde ze haar nagels over de rotsen heen krassen.
‘Oh, en nu ga je me simpelweg de klif af duwen? Heel geraffineerd,’ snoof ze schamper en probeerde haar kop bij de strijd in te gooien door die verwoest tegen zijn nek aan te beuken. Ze moest een noodoplossing vinden. En snel! Het geluid van piepende nagels scheurde als alarmbellen door haar brein. Denk, stom wicht.
Ze kreunde nog een maal van inspanning. Dit zou ze nooit heel lang kunnen volhouden. ‘Ik zou je veel beter van dienst kunnen zijn,’ bromde ze. Ze had niet goed over haar aanbod nagedacht toen het eruit was. Maar het was eruit voordat ze er erg in had. Verdomme, ze had net zo goed smekend voor zijn poten kunnen liggen. Dit was echter anders. Ze kon zich naast zijn zijde plaatsen, voor zo lang het duurde, en misschien verder een onschendbaar leven lijden in dit merkwaardige gebied.
notes: sorry dat het zo lang duurde!


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.actieforum.com
Ace
Roedelleider
avatar
Real name : Megan
Aantal berichten : 138
IC berichten : 70
Man
Wolf profile
Age: 5 jaar
Pack: Paramount
Mate:

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   ma jun 01, 2015 7:24 pm


naevia
x
745
Naevia antwoordde zijn vraag op een luchtige, vaste toon. Ze wist precies wat ze moest zeggen. Ze had ondertussen ook wel een idee van wat haar woorden bij de witte reu teweeg konden brengen. Ze had een zekere houvast op hem. In de korte tijd dat de twee wolven elkaar kenden, had die grijze wolvin meer van hem geleerd dan Ace ooit zou willen toelaten. Hij zorgde er expres voor dat alleen zijn allersterkste kant naar boven kwam; hij was nou eenmaal roedelleider en wist wat er van hem verwacht werd. Maar nu, vandaag... Wat was er mis met hem? Naevia was niet bang voor hem omdat ze een zwakkeling was. Ze had geluisterd naar hem en irriteerde hem met zijn eigen woorden. Ze was meester in het hinderen van zijn leven. Ze wist dat ze hem kon tergen. Hij deed niks. Daar moest verandering in komen.

Gelukkig vervolgde Naevia door hem verrassend genoeg eens niet aan te vallen met woorden. Ze betrok zijn uitspraak op zichzelf, waardoor Ace zich eventjes niet aangevallen voelde. Ze zei iets over het feit dat geluk niet altijd haar kant koos, waarna de witte wolf bijna dacht dat het gesprek een sentimenteel randje zou krijgen. Ah boo, altijd pech in het leven? Schouder nodig om op uit te huilen? Hij wist dat hij hier een snerpende opmerking over kon maken - dan stonden ze tenminste weer quitte - maar hij deed het niet. Hij wilde eigenlijk niets over haar weten. Hoe minder hij vroeg, hoe sneller de kwelling over zou zijn. Aan de andere kant, Naevia had hem door, dus had ze daar een voordeel op weten te bouwen. Hoewel hij het niet toe wilde geven, had zij psychisch gezien een onbewust voordeel opgebouwd. De roedelleider was te druk bezig geweest met het ergeren aan haar en het uitpluizen van de redenen waarom ze deed zoals ze deed, dat hij niet door had gehad hoeveel hij zomaar prijs had gegeven. Had hij dan toch de touwtjes laten vallen?

Nee, dat mocht niet. De kracht die Ace op haar uitoefende door haar voorzichtig maar gestaag naar de afgrond te duwen, zorgde ervoor dat hij zijn grip op de situatie makkelijk hervond. Het feit dat het teefje het er duidelijk moeilijk mee had, gaf hem alleen meer zelfvertrouwen. Hij voelde hoe ze haar best deed tegen te stribbelen op allerlei mogelijke manieren, maar de reu was vastberaden. Of hij haar werkelijk haar dood in zou duwen, daar was hij nog niet helemaal over uit. "Als je lichamelijk zo kunstig was als met je woorden, had je je nu allang al in veiligheid gebracht," bromde hij. "Maar als je nu niet zo koppig was geweest, was je überhaupt niet in deze situatie beland. Misschien toch niet zo wijs als ik dacht."

Ace wist haar tot op enkele snuitlengtes van de afgrond te brengen alvorens een onverwachte uitspraak Naevia's mond verliet. Het opdringen stopte, en enkel een lichte druk bevestigde het contact tussen de twee wolven. Ze kon hem veel beter van dienst kunnen zijn? Eerlijk gezegd kon hij niet bedenken waar dat op sloeg. Ze had zelf beaamd dat ze een zwakkeling was, en ze wist dat zijn roedel daar niets mee te maken wilde hebben. Wat had ze hem te bieden? Hij wilde het niet vragen. Maar nieuwsgierigheid was nog steeds één van zijn vervelende karaktereigenschappen. Eigenlijk had hij haar recht in haar mooie gezichtje uit moeten lachen. Ook het teefje wist dat het een verloren uitspraak was geweest en dat ze de bal gemakkelijk voor zijn poten had gespeeld. Dit liet de bel, die haar standvastigheid moest voorstellen, uit elkaar spatten. Misschien was ze toch niet zo dapper als ze eerst had geleken. Toch bleef het woord 'zelfkennis' een van de paar hoofdkarakteristieken van Naevia. En ja, alweer moest Ace bekennen dat hij daar wel iets van ontzag voor had. Verdomme.

"Zoals?" vroeg hij uiteindelijk op een lage toon. Hij deed een stap naar achteren en veinsde haar alweer van top tot teen te bekijken, alsof hij haar als het ware een tweede keer keurde. "Je hebt vrij weinig te verliezen, dus leg mij maar eens uit waarom jij nuttig voor mij kunt zijn." Zijn stem had nu iets spottends, en dan niet op de kinderachtige manier die zij had gebruikt. Nee, hij was bloedserieus en liet haar weten dat hij haar nog steeds in twijfel trok. Daarbij vond hij het prettig dat hij zijn macht weer kon uitvoeren. Dit voelde vertrouwd.  



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Naevia
Moderator
avatar
Real name : Renske
Aantal berichten : 150
IC berichten : 25
Vrouw
Wolf profile
Age: 4 yr
Pack: -
Mate: Love isn't blind, it's retarded.

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   ma jun 01, 2015 8:34 pm

Shit! Ze voelde de grip op de situatie weer razendsnel uit haar klauwen lopen op het moment dat Ace haar leven echt dreigde te ontnemen. Naevia was haar leven nog te lief en had zichzelf met een noodoplossing uit de situatie proberen te redden. Zijn donkere stem wist de zenuwen op te laten laaien en blikken naar achteren zagen de rand van de klif vervaarlijk dichtbij komen. Ace bekritiseerde haar op haar fysieke kwaliteiten. Ze legde haar oren plat achter in haar nek en liet haar hoektanden aan de reu zien. Voor een teef was ze zeker boven gemiddeld, maar de reu zag kwaliteiten alleen in schofthoogte en spiermassa. Iets waarvan zei beide ver van optimaal was. Zij moest het van uithoudingsvermogen en souplesse hebben. Iets waarvan ze vermoedde dat Ace daarin beperkt was. Niet dat dat op dit moment uitmaakte, het was toch een gevecht om brute kracht. Gedoemd voor haar om te mislukken.
Koppig. Pfft. Ja, en hij was een heethoofd. Ze gromde en probeerde haar klauwen tevergeefs in de rotsige ondergrond te drukken. Het noodlot kwam met de luttele seconde dichterbij en het leek als een eeuwigheid te duren. Van de blik in zijn ogen tot het geluid van krassende nagels. Totdat de noodoplossing haar mond had verlaten en de hevige druk als sneeuw voor de zon was verdwenen en Naevia opgelucht kon ademhalen.
Opnieuw had ze hem met woorden van zijn gedachte kunnen veranderen. Opnieuw maakte ze, als een kat in het nauw, rare spongen om de dood uit te stellen. Ze moest eerst de tijd nemen om alles in haar hoofd op een rijtje te zetten, voordat ze kon nadenken wát ze eigenlijk te bieden had. Wat was het wat de reu van haar zou kunnen verlangen. Ze wist dat hij uit was op macht en ze moest bedenken wat ze zou kunnen bieden om hem op de top van de berg te kunnen helpen.
Eindelijk verloste Ace haar van het drukkende contact tussen beide lichamen. Ze kon eindelijk haar kop weer heffen en een zekere positie aannemen die zenuwen verbloemden. Haar gele ogen weer met zekerheid op haar tegenstander gericht, alsof het schouwspel wat momenten geleden had plaatsgevonden alweer vergeten was. Toch leek Ace weer te veranderen en misschien was hij zelfs nieuwsgierig in haar uitspraak. Aangezien voorafgaande evenementen niet heel verrassend was. Ace was wispelturig en onvoorspelbaar. Hij was gevaarlijk, maar toch zat onder hem een laagje die onschuldig oogde. Met jeugdige verlangens en de nieuwsgierigheid van een pup. Naevia wist haar mondhoeken weer omhoog te krijgen en verdroeg de spottende woorden die hij op haar af vuurde. Ze besloot hem niet weer te beledigen, aangezien ze maar een stap naar achteren hoefde te zetten en ze tuimelde van een afgrond. Een onwaardig einde, iets wat niet op haar bucket list stond.
Naevia richtte haar gele ogen in die van de witte wolf.  ‘Noem je vijand, diegene die in de weg staat op jouw pad naar macht,’ sprak ze met een heldere stem. Haar houding verraadde haar onzekerheid niet.  ‘Ik kan wel een toneelstuk opvoeren. Ik zal me tussen hen infiltreren en de hun geheimen zullen spoedig in jouw oor gefluisterd worden,’ sprak ze op een onheilspellendere toon. Ze keek hem aan zonder te knipperen. Naevia neigde erna op zich te verwijderen van de plek waar ze nu stond, zich naar veiligere gronden te verplaatsen. Maar dat zou zwak zijn, hoe aanlokkelijk de velden achter de witte reu voor haar ook leken. Nee, haar gezichtsveld zou versmald worden naar het lichaam van Ace, niets anders was belangrijk in deze penibele situatie.
‘Ik weet dat jij denkt dat het gemakkelijker is om je vijanden met manschap en brute kracht te verslaan. Maar stel voor hoeveel bloed en moeite gespaard zou kunnen worden, door enkele eenvoudige listen.’ Haar stem vertoonde geen bibbering, geen onhelder kraakje.
Op een of andere manier voelde ze de drang om zich te bewijzen tegenover deze wolf. Iemand die ze amper kende. Normaal gaf ze geen waarde aan roedelleiders. Ze verwijderde zich wijselijk uit vijandig territorium en reisde naar een horizon verder. Ace was anders. Het irriteerde haar. Hij zou haar nog in complotten kunnen sturen waar ze geen behoefte aan had. Al had gevaar altijd aan haar hielen gelikt en ze genoot ervan om ermee te dansen. Ace zou haar nieuwe uitdaging kunnen zijn.
notes: sorry dat het zo lang duurde!


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.actieforum.com
Ace
Roedelleider
avatar
Real name : Megan
Aantal berichten : 138
IC berichten : 70
Man
Wolf profile
Age: 5 jaar
Pack: Paramount
Mate:

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   di jun 02, 2015 12:11 pm

naevia
hopelijk genoeg stof om op te reageren en niet teveel van Ace' hersenspinsels!
804
Zodra het gewicht van Ace' lichaam afstand deed van het teefje, verscheen haar benauwde uitdrukking en keerde ze onverwachts snel terug naar de Naevia waar Ace totaal geen controle over kon hebben. Fascinerend. Hoe flikte ze dit? Hij had het idee dat hij ondertussen al haar flauwe trucjes wel had gehad, maar niets bleek minder waar. De reu was nog nooit zo in de ban geweest van een andere wolf. Natuurlijk, hij had Miders enorme spiermassa bewonderd, de klunzigheid van Sullivan en die onwijs loyale Scar. Zij waren nu leden van Paramount en moesten dus ook daadwerkelijk iets speciaals hebben. Echter, dit was nieuw voor hem. Anderen hoorden eerbied voor hem te hebben, niet andersom. Hij had al eerder zijn verwarring hierover uitgesproken, maar nadat hij zijn macht over haar terug had weten te vinden, leek de situatie zijn opgelost. Net op het punt dat hij dacht zijn positie te hebben gevestigd, ging ze dwars liggen en bewees ze keihard het tegendeel. Nu was de reu geen onzekere wolf - echt niet. Waarschijnlijk was hij een van de weinigen die het volste vertrouwen in eigen daden had. Hij had wolvenkennis, wist zich uit alle mogelijke situaties te redden zonder steken te laten vallen. Maar dit, nee, dit was een heel andere uitdaging. De uitdaging was hij aangegaan - waarschijnlijk één van de redenen dat het teefje nog ademde. Een uitdaging zou leiden tot een oplossing, en Ace wist zeker dat bloed verspillen in dit geval niet de juiste oplossing was - en zou deze tot een goed einde brengen. Hij zou hier niet weggaan tot hij tevreden was met de situatie. Dit kon dus voor geruime tijd doorgaan. Naast het feit dat hij vond dat anderen hem hoorden te vrezen en te gehoorzamen, was hij zeer koppig.

De spanning tussen de twee wolven werd bijna geheel weggenomen door het feit dat Naevia zich op een gelikte manier bruikbaar wilde maken. De woorden die ze sprak klonken als een overtuigend aanbod, alsof ze vanaf het begin van het gesprek had gewacht op dit moment. Toch wist Ace niet zeker of het een werkelijk aanbod was. Niet dat hij erin wilde meegaan - God no, hulp vragen aan een teefje? Pfff. Daarbij vond hij het feit dat ze met haar plan bloed en moeite wilde besparen maar niks. Waar bleef dan het hele idee van angstaanjagend zijn, anderen afschrikken, dat juiste ras bereiken? De haren in zijn nek gingen omhoog staan. "Heel schattig om me op deze manier van je af te schudden," suste hij met een rauw randje om zijn stemgeluid. "Jammer dat het lang niet interessant genoeg is voor mij om er ook maar één gedachte aan te verspillen." Hij snoof en keek met half dichtgeknepen ogen naar haar gele kijkers. "Ten eerste ben jij niet te vertrouwen. Doodsbang als ik je je dood in wil jagen, en vervolgens met zoveel zelfbeheersing zonder voorzichtigheid verder gaan? Over mijn karma gesproken, je zult inderdaad wel erg veel naars hebben meegemaakt om er nu zo goed vanaf te komen." De reu wist niet zo goed welke pose hij aan moest nemen om zijn eigen beslistheid duidelijk te maken. De manier waarop Naevia telkens zo onvoorspelbaar reageert, maakte het lastig een juiste keuze te maken. "Daarnaast is het geen punt om zo onopvallend en terughoudend om te gaan met toekomstige onderworpenen. Ik heb je verteld waar mijn roedel voor staat, wat de volmaakte manier is van het tot stand brengen van ons beleid. Jij verwacht dat het afluisteren van anderen hier een bijdrage aan kan leveren? Erg pijnlijk." Ondertussen wist Ace wel beter. Geheimen van zijn vijanden waren onschatbaar. Hij kon het voor zijn strategieën gebruiken. Contacten die hij nu legde, werden bijna alleen gebruikt voor het werven van anderen en het plannen van komende aanvallen. Hij wist niets van de leider van de andere roedel, en zelfs minder van de leden die hij onder zich had. Gebieden die hij in de nabije toekomst onder zijn macht wilde brengen, analyseerde hij van onder naar boven. Wolven daarentegen, van hen wist de roedelleider toch wel dat hij ze af zou maken als ze niet mee zouden werken. Het was simpel. Ace wilde terrein, bewoners kregen een keus: meewerken of het in het hiernamaals nog eens proberen. De reu maakte zich niet druk om wat er om ging in hun kopjes.

Het irriteerde hem dat het aanbod van Naevia zo stom niet was. Als Ace niet zo koppig was geweest, had hij het aangenomen. Ze wist dat hij het nodig had en ze wist hem op zijn zwakke punt te raken. Maar zo wilde hij het niet zien. Dit was gewoon een domme gok van haar geweest. Ze moest zich uit haar benarde situatie redden en kwam met iets waarvan ze dacht zijn tactiek te kunnen veranderen. Nee, de roedelleider zou niet bezwijken.



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Naevia
Moderator
avatar
Real name : Renske
Aantal berichten : 150
IC berichten : 25
Vrouw
Wolf profile
Age: 4 yr
Pack: -
Mate: Love isn't blind, it's retarded.

BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   do jun 18, 2015 8:19 pm

Ace stelde zich weer dreigend op. Doordat zijn haren begonnen te borstelen, legde Naevia haar oren weer fel plat in haar nek en haar eigen nekharen begonnen ook al te tintelen. Waarom moest Ace alles wat ze zei toch steeds weer aanvallen. Kon hij het gewoon niet simpelweg accepteren, zijn trots over zijn brede schouders werpen en met haar in zee gaan? Nee, Ace vond haar vast onder hem, zwak, een simpele lastpost. Naevia's angst begon langzaam in woede te veranderen. Ze had lang haar emoties voor zich kunnen houden, maar gewoon om als minderwaardig te worden beschouwd kon ze slecht tegen. Zelfs van een reu met de proporties van Ace.
Haar aanbod was kennelijk niet interessant. Dan niet, lul. Haar gele ogen werden langzamerhand steeds meer dichtgeknepen en de blik op haar gezicht veranderde naar onweer. Nog steeds keerde ze haar blik niet af van Ace. Zo trots als hij was, was zij ook. Haar kin vier in de lucht gestegen, haar lichaamshouding toonde niets meer van onzekerheid. Ze durfde zich zelfs al meer dominant op te stellen. Ace kon de pot op, hem helpen hoefde ze niet meer. Hoe hij haar plannen afkraakte met elk woord dat hij sprak. Toch bestempelde hij haar als niet te vertrouwen. Ze kantelde bij het woord haar hoofd. Eenmaal als haar gedachten op een doel waren gevestigd, waren ze voet bij stuk. Ze stond nooit aan de kant van de goede of de slechte, slechts van degene die er het beste voor stonden. Ze had het gebied en haar inwoners nog niet ontdekt, maar als het was zoals Ace claimde, leek hij aan de winnende hand. Hij had in elk geval zijn doel helder voor zijn ogen. Hij had echter wel gelijk. Ze was niet te vertrouwen. Ze was een slang, klaar om haar giftige slagtanden in vlees te zetten en haar vergif ze langzaam van binnenuit te laten verteren.
Karma stond aan haar zijde. Iets wat al meerdere malen was bevestigd. Ze kantelde haar kop, met een heldere toon gaf haar stem weer klank: ‘Karma kan nog een goede bontgenoot worden in de toekomst,’ sprak ze enkel. Ze wilde niet veel woorden meer vuil maken aan de reu. Kennelijk had hij zijn mening al standvastig klaar en was hij klaar met haar. Waarom duwde hij haar niet onmiddellijk de klif af? De vraag had al duizenden keren door haar hoofd gespookt. Als ze niet nuttig was, waarom werd het leven haar dan door de Grote Boze Wolf gegund?  

Zodra Ace zijn zegje had gedaan en haar met genot had lopen afkraken, keek ze de wolf uitdagend aan. ‘Jij verwart infiltreren met afluisteren. Er is een nuanceverschil, iets wat kennelijk nooit door jouw dikke schedel zal doordringen.’ Voor het eerst verbrak ze vrijwillig het oogcontact en verroerde haar spieren. Ze draaide haar lichaam een kwartslag en liep doodsimpel bij de reu weg en haar ogen bespeurden de rotsen voor een pad naar beneden, richting Tera. Ze draaide zich nog eenmaal om en keek de reu aan. ‘Jij onderschat de waarde van de schade die van binnen kan worden aangericht. Jij onderschat aankomende conflicten en hoe die simpelweg kunnen worden bestreden. Jij onderschat de waarde van de doden aan jouw zijde. Net zoals je míj hebt onderschat. Een slechte eigenschap, voor een roedelleider.’ Haar gele ogen priemden nu zeer uitdagend. Ze genoot hiervan en ze hoopte dat haar woorden toch een gevoelig snaartje zouden raken bij de grote reu. Haar mondhoeken krulden omhoog en ze voelde zich weer zeker op haar plaats. Ze draaide zich weer om en vervolgde haar pad. Ze keek nog een keer achterom naar Ace. ‘Maar als je mijn hulp niet wil, dan niet. Ik heb er geen problemen mee,’ sprak ze nonchalant. Ze had de reu ook helemaal niet nodig om een doel voor ogen te creëren. Ze zou wel tegen nieuwe mogelijkheden komen. Haar kop nog steeds omgedraaid naar de reu, wachtte ze zijn antwoord af. Ze had nog helemaal geen zin om te vertrekken, maar ze moest in haar rol blijven.
notes: sorry dat het zo lang duurde! en sorry voor het saaie begin


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.actieforum.com
Gesponsorde inhoud


BerichtOnderwerp: Re: This is just my luck (open)   

Terug naar boven Go down
 
This is just my luck (open)
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Cerulean Wind :: SOUTH :: ♦ Newcrest Peak-